Sakik Jantuang

Pagi ko si Buyuang bakuliliang kampuang dak tantu arah. Kama arah ampu kakinyo mahadok kasinan arah nan ditujunyo. Pangana si Buyuang ko sia tau ado karajo nan ka manggadangan aia. Lah paneh lo kaki dek bakuliliang dak juo ado tando-tando nan ka manggadangan aia tu doh. Dak jauah dari tampek nyo tagak kini ko, ado batang baringin gadang, dituruik lah batang baringin ko untuak basanda sakijauk malapeh panek. Dak sampai satangah jam basanda, tadanga suaro ribuik-ribuk. Ruponyo kawan-kawan sapangajiannyo nan tibo.

“Oi Yuang, sato ang dak?”, kecek si Karapai.

“Sato manga?”, si Buyuang agak harok-harok cameh juo ko. Diindakan antah sato pai makan, kok di iyo an antah sato bakarajo.

“Kok baminaik turuik jo lah samo den, jan banyak na tanyo!”, sangajo si Karapai indak maagiah tau apo nan ka sato tu.

Sasaaik tamanuang si Buyuang mamikian jaweknyo. Kok iyo beko tajadi sasuai jo pangananyo tadi. Tapi kok sabaliaknyo beko, rugi gadang kalau dak pai, iko nan namonyo manggadangan aia tu.

“Jadih monah, pai den!”, si Buyuang lah siap jo resiko pilihannyo kini ko.

“Tu iyo ang tu!”, langsuang lah mereka ko pai bajalan ka tampek nan dimukasuik si Karapai.

Bajalan lah ampek urang sahabaik, si Karapai, Buyuang, To’o jo Bigau manuju kandang ayam.

“Manga wak ka kandang ayam ko ko Pai?”, tanyo si Buyuang.

“Mamak den tadi manyuruah mambarasiahan kandang ayam ko. Dak takarjoan dek den surang doh, makonyo den ajak ang sato!”

“Kan iyo tua, tabukti prasangko den!”

“Ndeeh, jan lah baprasangko buruak dulu ang Yuang, iko ado ujuang e komah!”

“Lai yobana tu Pai?”, si Buyuang mulai penasaran.

“Picayo lah ka den, dak ka den karuangan gai kawan-kawan den ko doh!”

Iyo lah sanang hati mereka nan barampek tu mandanga panjalasan si Karapai.

Di sekitaran palak mamak si Karapai ko ado tigo kandang ayam, nan ka dibarasiahan ciek nyoh nan duo lai masih ado isi e. Mungkin sekitar saminggu lai babongka lo ayam potong tu tu mah.

Dek lai bapasamoan, iyo dak lamo mereka ko karajo doh. Sabanta sajo lah salasai proyek nan lai manggadangan aia tu. Tibo-tibo batanyo lai si Buyuang ko,

“Suaro a nan tadanga di kandang sabalah tu tu Pai?”

“Ooo, itu suaro radio mah!”

“Santiang lo ayam mamak ang ko yo, tantu lo dek nyo siaran radio!”

“Aaa disinan latak sikola e dek ang tu Yuang. Radio ko iduik sapanjang hari komah. Tujuan e supayo ayam ko dak banyak nan mati!”

“Apo lo hubungan e tu?”

“Ayam potong ko kalau mandanga suaro marangak tibo-tibo nyo takajuik. Kalau lah takajuik tu rami nan ka mati tu mah. Tantu marugi wak dek e. Mako e dibunyian taruih radio ko, supayo kok ado ribuik-ribuk mode suaro musang atau nan lainnyo, dak mati ayam ko doh!”

“Oooo mantun!”, maangguak-angguak si Buyuang cando lah paham bana lo jo panjalasan si Karapai ko.

Salapeh manarimo upah dari hasia karajo mereka tu, bagaduru lah sadonyo ka lapau pai balanjo manyampa paruik nan lah babunyi ko. Lah kanyang lo balanjo balanjuik kabasamoan mereka jo pamainan. Mereka ko asik basorak-sorak sambia main Semba Lakon. Baru sabanta main lah kanai hariak mereka ko dek amai nan tingga dak jauah dari lapau ko.

“Hoi, jauah-jauah main. Jan marangak juo, laki den sadang sakik!”

Langsuang anak-anak ko tadiam, dak lamo sudah tu nyo lah marangak lo liak. Maklum lah anak-anak namonyo.

“Dak tadanga di kalian, laki den sadang sakik. Den gunda ang jo kayu ko beko ha!”, batambah suga amai ko karano anak-anak ko dak amuah di tangah.

Kini ko yo bana lai pai anak-anak ko dari tampek main tadi, kok iyo beko kanai gunda mambuek pakaro lo beko jadi e.

“Sakik a, laki amai tadi tu tu Gau?”, tanyo si Karapai.

“Dak tantu lo dek den doh”, jawek si Bigau.

Dak lamo sudah tu basobok mereka ko jo Garin.

“Dek a kalian ko, mode di kaja antu sado e?”

“Kami kanai berang dek amai nan tingga dakek lapau nan dilakuak tu Buya!”, jawek si Buyuang.

“Baa kok berang nyo?”

“Kami sadang main semba lakon, dikecekan e kami ko marangak!”

“Oooo itu, laki amai tu sadang sakik jantuang makonyo jan kalian main disinan”

Kebetulan wakatu luhua ka masuak lo, diajak lah sado anak-anak tu dek Garin sumbayang bajamaah di surau. Salapeh mambarasiahan badan, langsuang anak-anak ko masuak ka surau, siap-siap sumbayang bajamaah. Tibo-tibo si Buyuang maambiak bando nan ado disuduik surau.

“Kama ang baok radio tu tu Yuang?” sasek Garin.

“Salang den sabanta Buya, ka den latak an dirumah amai tadi tu. Buliah kok marangak na urang disinan dak takajuik laki amai tu lai. Kan iyo dak Pai?” kecek si Buyuang maajak baiyo kawan nyo tu.

“Tasarah dek ang lah!” jawek si Karapai.

“Makasuik ang baa ko?” tanyo Garin penasaran.

“Mode tu nan nampak di den di kandang ayam mamak si Karapai tadi. Kecek si Karapai supayo jan banyak ayam tu nan mati”.

“Ondeh Yuaaang!”, geleang-geleang kapalo Garin mancaliak parangai anak murik nyo tu.

1 Comment

  1. asik jo


Comments RSS TrackBack Identifier URI

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s